Feeds:
Yazılar
Yorumlar

Archive for Temmuz 2008

Meksika’nın yetersiz işaretlenmiş yollarında kayboluyor, polislerle tartışıyor, rüşvetler veriyoruz.

Fountain in PueblaTeotihuacan’dan ayrıldığımızda hedefimiz Puebla olmasına rağmen, Meksika’nın yeterince işaretlenmemiş yollarında kaybolup kendimizi tekrar Mexico City’nin içinde buluyoruz. Yanlışlıkla girdiğimiz şehirden çıkış yolunu ararken hava kararıyor, iş çıkışı trafiğine yakalanıyoruz. Bu şehirde yapılabilecek en büyük hatalardan biri bu. Saatlerce araba kullanıp, gitmek istemediğimiz bir yere gidip orada sıkışıp kalmak hiç de eğlenceli değil. Hele de polis bizi sudan bir sebeple durdurup rüşvet isteyince, çat pat İspanyolcamızla rüşvet pazarlığı yapmayı da beceremeyip bir sürü para vermek zorunda kalıyoruz.

Saatler sonra gece Puebla’ya varıyor, kalacak otel aramaya başlıyoruz. Aslında Puebla görülecek yerler listemizde üst sıralarda değil, burayı daha çok Oaxaca yolu üzerinde uygun bir durak olarak görüyoruz. Ancak şehrin sokaklarına girince, buraya uğradığımıza pişman olmayacağımızı anlıyoruz; her taraf güzel koloniyel binalarla dolu.

Sonunda bir otel bulup eşyaları boşaltıyoruz, sonra da arabayı park edecek güvenli bir yer aramaya koyuluyoruz. Otel sahibinin bize önerdiği, çok yakın olduğunu söylediği park yerini arıyoruz. Ama Puebla’nın karmakarışık adlandırılmış, çoğu tek yön olan, ve bir kısmı da yol çalışmaları yüzünden trafiğe kapatılan sokaklarında orayı bulmak iki saat alıyor. Bu süre içinde bir kez daha polis tarafından asılsız bir iddia ile durduruluyoruz. Aynı gün iki ayrı şehirde iki kere rüşvet vermek istemiyoruz. Bu sefer tek kelime İspanyolca bilmediğimizi söylüyor ve salak numarası yapıyoruz. En sonunda bizimle uğraşmaktan vazgeçip gitmemize izin veriyorlar.

Otele dönüp yataklarımıza girebildiğimizde, saatin gece yarısını çoktan geçmiş olduğunu görüyoruz.

Bu dizinin diğer sayfaları: 1, 2, 3


Facebook'ta paylaş Facebook’ta paylaş

Read Full Post »

Bugün, Meksika’daki en önemli Aztek kalıntılarından olan Teotihuacan’a gidiyoruz.

Derya in teotihuacanÜçüncü günün sabahında, İlker ile Mexico City metrosuna binip, rezerve ettiğimiz kiralık arabayı almak üzere Zona Rosa’ya gidiyoruz. Metroda başlangıçta rahat bir yolculuk yapmaktayken, birkaç istasyon sonra kendimizi, kalabalığın içinde tutnabilecek bir yer bulmak için şekilden şekile girer bir durumda buluyoruz. Yolculuk sırasında İlker, bel çantasının fermuarının gizli bir el tarafından açılmakta olduğunu farkediyor, böylece cüzdanını ve pasaportunu kaptırmaktan kıl payı kurtuluyor.

Araba kiralamak, otelin yolunu bulmak derken, umduğumuzdan daha geç bir saatte çantaları bagaja yüklemeye başlayabiliyoruz. Buna bir de stres yüklü Mexico City trafiği eklenince, 50 km uzaktaki Teotihuacan’a varışımız öğleni buluyor.

Teotihuacan, Meksika’da görmeyi planladığımız kalıntıların ilki, ve en önemlilerinden biri. Şehre yaklaşırken, seyrek ağaçlı coğrafyada, dünyanın üçüncü büyük piramidini görebiliyoruz. Kalıntılara girdiğimizde ilk olarak Güneş Piramidi, bütün görkemiyle karşımıza çıkıyor. Cesaretimizi toplayıp, ikiyüz küsür dimdik basamağı tırmanmaya başlıyoruz. Aradaki teraslarda biraz soluklanıp manzaranın da keyfini çıkarmak için duraklıyoruz. Yükseldikçe manzaranın görkemi daha da artıyor. Bir zamanlar 65bin kişinin yaşadığı şehirden geriye kalan binalar oldukça iyi korunmuş. Aşağıda eski Ölüler Yolu güneyden kuzeye uzanıyor, sağ tarafta kalan Ay Piramidi, dağlardan oluşan fonun önündeki güzel bir süs olarak dikkat çekiyor. Ölüler Yolu’nun iki yanında çok daha küçük piramitler, cetvelle çizilmiş gibi dümdüz diziliyor.

Güneş Piramidinden inip, Ölüler Yolu’nu takip ederek Ay Piramidi’ne ulaşıyoruz, ancak bu piramit geçici olarak ziyaretçilere kapalı olduğundan yukarı tırmanamıyoruz. Güzel işlemeli diğer binalar arasında dolanıyor, hem süslemeleri inceliyor, hem de binaların gölgesinde yakıcı Meksika güneşinden korunmaya çalışıyoruz. Ardından, ani bastıran yağmurun altında Teotihacan’dan ayrılıyoruz.

Bu dizinin diğer sayfaları: 1, 2, 4


Facebook'ta paylaş Facebook’ta paylaş

Read Full Post »

Meksika’daki ikinci günümüzde Mexico City’yi keşfetmeye devam ediyoruz.

Aztec ritualSabah erkenden kalkıp tekrar meydana koşuyoruz. Bu saatte meydan çok daha sakin. Şehrin göbeğinde, şehir kurulduktan yüzlerce yıl sonra, metro inşaatı sırasında şans eseri keşfedilen Templo Mayor’u, Azteklerin Büyük Tapınağını geziyoruz.

Efsaneye göre, eskiden göçebe bir ırk olan Aztekler kendilerine bir yurt aramaya karar vermişler. Tanrıları onlara kaktüs üzerinde yılan yiyen kartalı aramaları gerektiğini söylemiş. Uzun yıllar boyunca Aztekler bu kartalı bulmak için uğraşmışlar, ve sonunda gerçekten, bir kaktüsün üzerinde yılan yiyen bir kartal görmüşler. O noktaya da şehirlerini kurmuşlar. Günümüzde Mexico City’nin Zocalo’su işte tam o noktada yer alıyor.

Çıktığımızda meydan, bir önceki günden daha da kalabalık görünüyor gözümüze. Aztekli rahipler, sıraya girmiş insanların başlarının etrafında tütsüler dolaştırıp, okuyup üflemeye devam ediyor. Ortalıkta bağıra çağıra müşteri arayan seyyar satıcılar, büfelerden gelen yemek kokuları, trafik gürültüsü ve etraftaki süslü tarihi binalarla Zocalo, Eminönü’nün Meksika versiyonu gibi. Meydandaki asker ve polis bolluğu çabuk göze çarpıyor.

Meydana doyduğumuzu anlayınca, şehrin başka bölgelerine doğru yürümeye başlıyoruz. Dünyanın en iyileri arasında gösterilen Antropoloji Müzesi’ni gezmek bütün öğleden sonramızı geçirdiğimiz yer oluyor, ki bu süre içinde müzenin sadece yarısını hızlıca görebiliyoruz.

Akşam olup da bacaklarda derman kalmayınca, sadık dostumuz Lonely Planet’ın önerdiği bir bölgeye, Plaza Garibaldi’ye gidiyoruz. Lokantaların temizliğini kızların gözü tutmadığı için burada yemek yeme niyetimizi gerçekleştiremiyoruz. Ama bu meydanın akşam karanlığında bile dikkat çeken renkli binaları, ve harika Mariachi yapan sokak çalgıcıları sayesinde, keyifli zaman geçiriyoruz.

Bu dizinin diğer sayfaları: 1, 3, 4

Read Full Post »

Kasım 2004’de, eşim Derya, arkadaşlarımız İlker ve Aylin, ve onlarım arkadaşı Fatoş ile birlikte, Meksika’nın neredeyse yarısını iki haftada dolaşmak üzere tatile çıktık. Bu yazı dizisinde, bu gezideki anılarımızı ve çektiğim fotoğrafları sizinle paylaşacağım.

Skeleton jugglerGezimize Mexico City’den başlıyoruz. Havaalanından otele kadar olan taksi yolculuğu, İstanbul’dan beter trafik, trafiğe kapalı yollar, ve aniden bastıran çılgın yağmur sayesinde hayli eğlenceli geçiyor.

Daha otele ulaşmadan, doğru zamanda doğru yerde bulunduğumuzu anlıyoruz. Otelin yeri, şehrin merkezi de sayılabilecek olan Centro Historico’da, Zocalo denen şehir meydanına çok yakın, ve takvimler 1 Kasım’ı, yani iki gün sürecek olan Ölüler Bayramı’nın ilk gününü gösteriyor. Meydan kutlamalar dolayısıyla çok hareketli, her taraftan tamtam sesleri yükseliyor. Vücutlarının sadece bir kısmını örten kıyafetleriyle Aztek dansçıları, kalabalığın arasından bir görünüp bir kayboluyorlar. Dolayısıyla çantalarımızı otele atar atmaz eğlenceye şahit olmak için sokağa fırlıyoruz.

Zocalo’da yürürken kutlamaların büyüsü kendini daha da hissettiriyor. Öyle ki, meydanı çevreleyen harika yapıları gözümüz görmüyor bile. Binlerce insan, meydanın farklı noktalarında toplanmış, göstericileri izliyorlar. Azteklerin ölü takıntısının farkına varmamaya imkan yok. Her tarafta irili ufaklı iskelet heykelleri, sahte mezarlar, kurukafalar var. Hatta meydanın bir kısmına yapay bir mezarlık kurulmuş, tabutların üstleri, avlanan, gitar çalan, dans eden ölülerin heykelcikleri, sarı çiçekler ve mumlarla doldurulmuş. Başımızı ne tarafa çevirsek bizi şaşırtacak farklı bir manzara görüyoruz. Bir yanda tamtamlar eşliğinde dans eden Aztek dansçıları, bir yanda etrafındaki kalabalığa, sarı çiçeklerle donattığı mezara benzetilmiş toprak yığınağından bahseden yarı çıplak bir adam, öte tarafta sıraya girmiş onlarca insana tek tek elindeki tütsü kupasıyla okuyup üfleyen, kocaman tüylü şapkası olan bir kadın. Köşeye kurdukları taş fırında pişirdikleri kurabiyeleri geçici bir duvara yan yana yapıştırarak kabartma figürler, kurukafalar, Cortez resimleri yapanlar bile var. Kalabalığın arasında, kıyafetlerin renkleri, müzik, ve tütsülerin kokusu ile sarhoş olmaya başlıyoruz.

Saatler sonra, ilk gün için Aztek deneyiminin dozunu kaçırmaya başladığımızın farkına varıyoruz. Buna rağmen, otelde duş alıp biraz dinlendikten sonra gece tekrar meydana gidip şenliğe katılmaktan kendimizi alamıyoruz.

Bu dizinin diğer sayfaları: 2, 3, 4


Facebook'ta paylaş Facebook’ta paylaş

Read Full Post »